Zorgverzekeraar DSW wekt verkeerde indruk met illustratie olifantje

Zorgverzekeraar DSW gebruikt in hun teksten en illustraties een olifant die als huisdier wordt neergezet. DSW Zorgverzekeraar stuurt enveloppen in groot formaat, met daarin de nieuwe polissen, naar haar verzekerden waarop een babyolifant staat weergegeven, samen met een gezin. De vader, moeder en twee kinderen zijn op de rug van het olifantje geklommen om hier vervolgens vrolijk hand in hand een dansje op te doen. Dit is niet meer van deze tijd. De illustratie met vier mensen op de rug van een olifant, wekt een heel verkeerde indruk. De afbeelding op deze envelop is confronterend, wanneer er een vergelijking wordt gemaakt met de olifanten uit de toeristenindustrie.

De redactie van Lezerzzz heeft zorgverzekeraar DSW aangeschreven en gevraagd naar een reactie. DSW Zorgverzekeraar stuurt enveloppen in groot formaat, met daarin de nieuwe polissen, naar haar verzekerden waarop een babyolifant staat weergegeven, samen met een gezin. De vader, moeder en twee kinderen zijn op de rug van het ‘huisdier’ geklommen om hier vervolgens vrolijk hand in hand een dansje op te doen. Het is een tekening die gemaakt is door striptekenaar en illustrator Peter van Dongen. Richard Helwig van Lezerzzz legde deze vorm van communiceren voor aan de organisatie Vrienden van de Olifant.

Op de website van DSW Zorgverzekeraar staat onder meer weergegeven: ‘En onze familie met haar olifantje Trusto is ontegenzeggelijk uniek. De eigenzinnige DSW familie bedient een omvangrijke familie verzekerden en heeft een familie met een eigenzinnig huisdier als herkenningsteken in zijn communicatie.’ En:‘Ons olifantje Trusto is evenzeer de personificatie van de rol die DSW met verve en vasthoudendheid vervult in de samenleving van marktwerking, verharding, economische storm, collectieven en fusies tussen grote zorgverzekeraar. Trusto is onze tolk in de dialoog met iedereen. Iedereen is ontvankelijk voor een jonge olifant, die het goede in de wereld ziet en dat probeert waar te maken.’

Liggend op een bank
Opvallend is dat DSW Zorgverzekeraar ‘haar’ babyolifant niet alleen in de gepubliceerde teksten als huisdier ziet, maar dat ook in allerlei illustraties zo presenteert. Waaronder die van een gezin van vier personen, staand op de rug van dit dier. Duizenden en duizenden verzekerden hebben deze envelop inmiddels in hun brievenbus ontvangen. Op de Facebookpagina van deze zorgverzekeraar wordt onder meer een illustratie weergegeven van dit olifantje, wandelend in een apotheek. Ook is er een foto op die pagina te vinden van een gezin dat een ziekenhuis uitloopt, waarbij het olifantje vrolijk meegaat. Met een beetje zoeken op internet is er zelfs een illustratie te zien van ditzelfde dier, liggend op een bank, naast een man die in de huiskamer op zijn computer bezig is met het bekijken van de website van DSW.

Behoorlijk confronterend
Vrienden van de Olifant geeft steun aan concrete projecten om de olifanten in Azië en Afrika te beschermen. Ik vraag Inge Lenior, secretaris van deze organisatie, naar haar mening: ‘Wij vinden het heel goed dat DSW Zorgverzekeraar door de website Lezerzzz wordt aangesproken op de illustraties van het olifantje, dat als huisdier wordt neergezet. De afbeelding op deze envelop is behoorlijk confronterend, wanneer er een vergelijking wordt gemaakt met de olifanten uit de toeristenindustrie. We mogen ervan uitgaan dat DSW zich er niet van bewust van is, wat de olifanten moeten doorstaan. Dat de olifanten niets verkeerd hebben gedaan, maar voor hun leven zijn geketend.’

Heel verkeerde indruk
De illustratie met vier mensen op de rug van een olifant, wekt volgens Inge een heel verkeerde indruk. ‘Beschermingsorganisaties, waaronder Vrienden van de Olifant, doen enorm hun best om aandacht te vragen voor de bescherming van olifanten uit onder meer de toeristenindustrie. Een ritje op de rug van een olifant wordt door toeristen gezien als een groots avontuur, maar voor de olifant is elke rit een lijdensweg. Wat voor een leed aan een olifantenritje vooraf gaat, weten de toeristen vaak niet. Er is maar weinig zo vertederend als een babyolifant. Amper een meter hoog en ze kunnen al voetballen, basketballen en schilderen. Het zijn de absolute sterren van Thailand, in de straten van Bangkok en in de olifantenkampen. Een bijna onmisbare toeristische trekpleister. Zo ook voor de jaarlijks honderdduizend Nederlanders die Thailand bezoeken. Een miljoenenindustrie die de Aziatisch olifant verder met uitsterven bedreigt. Nadat de babyolifant is gevangen, ondergaat het dier een zeer brute mishandeling. Het jong wordt vastgebonden, krijgt geen water of eten en wordt dagen achtereen met stokken geslagen. Dit om de wil van de olifant te breken. Regelmatig overlijdt een jong aan de verwondingen, stress, ondervoeding of van verdriet, omdat het heeft gezien hoe haar familie voor haar ogen is vermoord.’

Een vreselijk bestaan
Inge geeft aan dat olifanten in grote steden, zoals Bangkok, haast bij het gewone stadsleven lijken te horen. ‘Voor de olifant is er niets minder waar dan dat. Het geluid van de miljoenen auto’s, motoren en tuktuk’s en het andere stadsgeluid bezorgt de olifant veel stress. Door het excellente gehoor komt het geluid veel harder binnen als bij ons mensen. Een olifant ‘hoort’ ook via zijn poten. Er zitten honderden zenuwen in, waardoor ze soortgenoten op tientallen kilometers afstand kunnen ‘horen’. De trillingen van de stad zijn een kwelling voor de olifant. Laat staan het dag in, dag uit lopen op het harde asfalt. Daarnaast leven de olifanten onder verschrikkelijke omstandigheden. De olifant is het merendeel van de dag en de nacht met kettingen vastgelegd aan een boom, een vreselijk bestaan!’

Groeiende miljoenenindustrie
Achter de glimlach van de toerist die poseert naast een olifant schuilt volgens Vrienden van de Olifant een duistere werkelijkheid van martelingen, smokkelen en het doden van olifanten. Inge: ‘Een groeiende miljoenenindustrie waar corrupte lokale overheden graag een graantje van meepikken. Er zijn olifantenkampen die goed zorgen voor hun olifanten. Het merendeel zijn echter commercieel gedreven ondernemingen die de olifanten tegen elke prijs uitbuiten. Ze verdienen goud geld, terwijl massa’s toeristen met de olifant op de foto gaan, lachen als ze met elkaar voetballen, een tochtje maken op hun rug of in onze buidel tasten om een, met de slurf gemaakte, verftekening te kopen. En hoe trots laten we na thuiskomst de foto’s ervan aan iedereen zien? “Wat zijn het toch een slimme dieren”, zeggen we er dan goedkeurend bij.’

DSW Zorgverzekeraar is om een reactie gevraagd. Hier is niet op gereageerd. Peter van Dongen gaf het volgende aan: ‘Ik heb het artikel gelezen en ik ben uiteraard voor een betere wereld, minder oorlog en meer vrede. Als het hier ging om een foto waarop een familie is te zien die bovenop een (echte) olifant staat, dan kost het me weinig moeite mee te gaan in de redenering zoals beschreven. Maar uiteindelijk wordt hier gesproken over een tekening. Ik zou zeggen: tja, wat zou ik eigenlijk zeggen, iedereen heeft recht op haar of zijn mening. Gelukkig maar.’